Wat een jaar hebben we achter de rug...
Deze dagen sta je daar toch net iets meer bij stil dan normaal, daarom even een terugblik op het jaar 2006 wat voor ons in het teken stond van zwanger worden.
Ruim een jaar geleden (oktober 2005) kregen we te horen dat de kans dat mijn man en ik op de natuurlijke manier een kindje zouden krijgen minimaal was en dat er zelfs nog maar 1 optie was namelijk ICSI.
Een klap in ons gezicht en een droom aan diggelen, wat een onzekerheid, zou het dan ooit wel gaan lukken?
Januari 2006 was het zover, een intake-gesprek in het UMCN (nijmegen), wat een lieve mensen en wat stelden ze ons gerust, de kans dat het ging lukken was groot omdat we nog jong zijn en ze zagen geen reden waarom het niet zou lukken.
Mooi om te horen maar het moet nog wel even gebeuren...
April 2006 was het zover, de 1e ICSI ging van start, het zag er allemaal geweldig uit en ging super totdat de kwaliteit van de embryo's bekend werd...
Die was slecht, de kansen kelderden ineens van bijna 50% naar minder dan 20% werd ons verteld. Dat was niet echt nieuws waar we op zaten te wachten.
De test eind juni was uiteindelijk wel positief maar een week later werd door een miskraam duidelijk dat het ons nog niet gegund was.
Wat was dat moeilijk, zo dichtbij waren we nog nooit geweest en het werd ons zomaar afgepakt...
Meteen door met de volgende poging dat werd september 2006, achteraf gezien wel wat snel maar ik wilde absoluut niet langer wachten, iedere dag dat er langer tussenzat vond ik verloren tijd.
In de 2e behandeling heb ik lichamelijk niets te klagen gehad maar geestelijk kwam het allemaal des te harder aan, ik had de miskraam nog niet echt verwerkt en probeerde me groot te houden door te zeggen dat ik toch nog niet aan het idee gewend was dat ik zwanger was en tja, ik had bloedingen gehad dus het was te verwachten dat het mis zou gaan. Ik denk ook dat de meeste mensen echt geen idee hadden wat er op dat moment in me omging. De pijn en vooral de angst om dit weer mee te maken zorgden ervoor dat ik hartkloppingen kreeg en nachten slapeloos voor me uit lag te kijken.
Dankzij acupunctuur bij een hele lieve man kreeg ik weer wat rust en vertrouwen in de behandeling, ook werden dit keer 2 embryo's teruggeplaats omdat ook dit keer de kwaliteit slecht/matig was.
Ik barstte weer van het vertrouwen en wist zeker dat het goed zou komen.
Totdat ik een week na de terugplaatsing weer bloed verloor, het was exact hetzelfde als bij de 1e keer.
Al mijn hoop was weg, in de week die volgde werd het iets minder maar ook een dag zelfs een stuk erger, toch bleek de test weer positief...
Ik geloofde er niets van, de week daarop zat ik alleen maar te wachten tot het mis zou gaan, ik bleef iedere dag beetjes bloed verliezen maar erger werd het niet.
Met 7 weken kregen we een echo in het ziekenhuis, wat een opluchting, ik kan het gevoel van geluk niet beschrijven maar er was 1 kloppend hartje te zien, ik was echt zwanger!!!!
Inmiddels zijn we een aantal echo's en ruim 7 weken verder en alles gaat super, ik geniet iedere dag een beetje meer van deze zwangerschap en besef maar al te goed dat het een heel groot wonder is.
2006 heeft ons op de proef gesteld maar we hebben het gehaald, 2007 wordt ons jaar!!!
Ik wens alle weblogvriendinnen die nog niet zwanger zijn heel veel vruchtbaarheid toe en ik hoop dat jullie ook zo'n wonder mogen ervaren, het maakt alle ellende goed!
Voor de rest natuurlijk ook een heel gelukkig en liefdevol 2007!!!
) en bij de wagen zat een maxicosi en mocht ik een (luier)tas uitzoeken.
ziet er sportief uit toch!!??
